ConCeption

Wie schrijft die blijft... of toch niet?

Terug

Zitten we in een Marta- of een Maria kerk?

Gepubliceerd op: 3 mei 2011
Categorie: Leadership

Wie heeft eigenlijk de regie in onze kerk? Is Hij écht de baas in Zijn huis of zijn we dat toch stiekem zelf en noemen we Hem eregast? Is Hij welkom in ons midden of wij bij Hem, aan Zijn voeten? Die vragen kwamen bij mij heel hard binnen. En ik heb er maandenlang over nagedacht. 

Het was tijdens het schrijven van het Harts- en Handboek Christelijk Leiderschap dat die les mij heeft bereikt. Mijn boek gaat vooral ook over de manier waarop we onze kerken (en christelijke organisaties) organiseren en hoe we er leiding aan geven. De les kwam doordat ik vorig jaar in de USA in de kerk van David Wilkerson was, de Times Square Church in hartje New York. Teresa Conlon, een van de voorgangers van die kerk sprak over Lukas 10, de geschiedenis van Marta en Maria. Haar verhaal heeft me op een bijzondere manier geraakt. Zij vergeleek de geschiedenis van Martha en Maria met twee bruiden van Christus: twee soorten kerken. De Marta kerk is de kerk waar Jezus weliswaar de eregast is, maar waar alles wel zo moet gaan als Marta had bedacht. De eregast is niet de baas in huis, zijzelf heeft de regie in handen. Haar naam betekent ook ‘meesteres’.
Daarnaast zien we Maria. Die zat, net als de discipelen, aan de voeten van Jezus. Daar was ze welkom en Jezus bevestigt haar in die plek op het moment dat hij Marta vertelde dat Maria het goede deel had gekozen. Jezus wees Marta liefdevol op haar eigen valkuil: namelijk dat zij zich onnodig bezorgd maakte over veel dingen. Ze was een regelaar die graag alles wilde uitvoeren zoals zijzelf had bedacht, hoe goed bedoeld haar ‘bedenksels’ ook waren.

Onze Westerse kerken lijken vrijwel allemaal op die Marta kerken, zo besefte ik na Teresa’s uitleg. Jezus is de eregast, het draait wel om Hem, maar Hij is niet de baas in huis. We zitten niet aan Zijn voeten. We zingen het ook nog: U bent welkom in ons midden. In ons midden... Wij hebben alles uitgedacht en klaar gemaakt. De liturgie en alles er omheen…

Ik ben me na die preek bewust geworden dat we (zelfs onbedoeld) zo gemakkelijk een Marta-achtige kerk worden. Wanneer we het organiseren, regelen en systematiseren erg belangrijk maken en soms zelfs tot ‘norm’ gaan verheffen, dan zijn wijzelf al heel snel de baas in huis. Dan mogen de confronterende vragen echt wel komen. Is het nog wel Zijn huis? Kan Hij dan nog wel de dingen doen die Hij wil bewerken? Zitten we nog wel aan Zijn voeten? Of zijn we dienstbaar aan de manier die we zelf hebben bedacht, hoe goed bedoeld en hoe biddend ook uitgewerkt. Ik weet dat er geen gemakkelijke antwoorden zijn. Ik wil ze ook niet veroordelend adresseren, maar voor mezelf waren ze bijzonder indringend.


Een kerk hoort een plek te zijn waar Jezus regeert. Waar Hij het hoofd is. Geen organisatie of stramien. Een huis, gebouwd met levende stenen. Als het goed is, is elke christen een levende steen waarmee Hij wil bouwen. Hij is de regisseur.
Voor mij kwam sinds die preek de vraag dan naar boven in hoeverre een sterke nadruk op leiderschap in de kerk dit alles in de weg kan staan. Als het goed is, kan Gods Geest leiderschap gebruiken om dienend actief te zijn bij het bouwen van de Heer zelf. Maar in een Marta situatie kan leiderschap ook te belangrijk gemaakt worden. Dat was tenminste mijn conclusie aan het eind van het schrijven van mijn eigen boek. Het heeft mijn boek beïnvloed en ik heb de conclusie getrokken dat we leiderschap weg moeten halen uit het perspectief van ‘maakbaarheid’. Ik denk oprecht dat onze Nederlandse kerken, zeker ook de Evangeliegemeentes, er niet slechter van worden wanneer we als leiders zelfkritisch en biddend over deze vragen gaan nadenken. Wie is werkelijk de regisseur in onze kerken en christelijke organisaties? Zeker, plannen maken, dromen, organiseren en al die mooie onderdelen van het leiderschapsambacht kan en zal God gebruiken. Maar onderworpen aan Hem. En dan komt er wel één grote troost: ook al krijgt Marta een vriendelijk standje, Jezus hield ook van Marta! En het is ook Marta die een prachtig publiek statement maakt: ‘Ja Heer’, zei ze, ‘ik geloof dat U de Messias bent, de Zoon van God die naar de wereld zou komen’ (Joh 11:27). Het subtiele is dat zo’n mooie belijdenis toch wat afstandelijk kan blijven. Maria had de identiteit en het hart van Jezus van dichtbij leren kennen (Joh 12:3).
 

Reacties

Er zijn nog geen reacties op deze blog

Reageer op deze blog


Verplicht maar verborgen