ConCeption

Wie schrijft die blijft... of toch niet?

Terug

Opwekking en tegenstand

Gepubliceerd op: 22 augustus 2011
Categorie: Leadership

Christenen zeggen vaak dat ze een opwekking zouden willen, een sterk vernieuwend werk van God in hun leven en in de kerk. Een nieuwe tijd van het boek 'Handelingen' uit de Bijbel. De kerk die de samenleving verandert. We horen van opwekkingen in andere delen van deze wereld. Maar hier? Mij valt op dat er op dit moment in ons land bij heel gewone mensen uit allerlei kerken iets gebeurt. Er ontstaat een verlangen naar 'meer van God'. Meer Jezus in ons leven. Meer van de Kracht van God die zichtbaar wordt en waardoor mensen tot nadenken komen. Opvallend is ook dat er steeds meer 'wonderen' gebeuren. Ik zie er ook steeds meer in mijn eigen omgeving. En gelijkertijd voel ik de spanning en de kritiek toenemen.

Ik heb afgelopen maanden veel gelezen over opwekkingen uit de kerkgeschiedenis. Voor mij waren dat waardevolle lessen. Waar God aan het werk is, zal ook de duivel actie ondernemen. Als er sprake is van een ‘wakker worden’ van christenen (dat kan een voorbode van een opwekking zijn), dan zal dat niet door iedereen met enthousiasme worden onthaald. De les van de kerkgeschiedenis is, dat een opwekking die door iedereen positief wordt beoordeeld, geen opwekking is die door Gods Geest bewerkt is.

Als er geen strijd is in Gods Koninkrijk, dan is dat een teken dat de duivel niets te doen heeft. Hij vindt het wel prima zoals het gaat. Dan is de kerk blijkbaar lauw en de christenen lopen hem niet voor de voeten. Ze gaan naar de kerk, doen goede dingen, maar de Kracht van God is er niet en de kerk is ook niet relevant. Levens worden niet echt veranderd.
Maar als de duivel ‘tekeer gaat’, met listen of met geweld, dan is dat een duidelijk teken dat hij terrein verliest en dat hij iets kwijt aan het raken is. In zulke tijden zal hij alle krachten mobiliseren om het werken van God tegen te gaan. Hij heeft daar ‘instrumenten’ voor nodig die hij – helaas – vaak vindt onder hen die zich vrome kinderen van God noemen. Vaak van heel dichtbij de plek waar God met Zijn Geest aan het werk is. Vaak zelfs vanuit kerkelijke leiders zelf. Dat is een van de lessen uit de kerkgeschiedenis.

Dat was in de tijd van Jezus overigens niet anders. In die tijd bestond er ook een soort ‘kerkelijke elite’. De meest vromen van hen waren de Farizeeën. Wij kunnen niet meer objectief over hen lezen. Ons beeld is negatief omdat wij met de ogen van de Bijbel naar hen kijken. Een Farizeeër is zelfs een scheldwoord geworden. Maar in die tijd waren het mensen die in de ogen van iedereen tot de hoogste geestelijke stand behoorden. Een Farizeeër vastte twee keer per week, gaf zijn tienden, bad voortdurend en deel heel erg veel om JHWH te vereren. In feite waren dit ook degenen binnen het volk Israël die 400 jaar lang ernstig om de komst van de Messias hadden gebeden! Uiteindelijk werd hun gebed verhoord. De Messias kwam voor Zijn volk. Maar ze konden niet geloven dat Hij de Messias was. Want Jezus was niet gekomen op de manier die zij zich hadden voorgesteld. Zij hadden zich een beeld gevormd hoe het zou gaan. Maar Hij was zo anders dan zij oprecht hadden bedacht, dat ze Hem niet allen niet konden geloven, maar ze hebben Hem gehaat en uiteindelijk gekruisigd.

In de geschiedenis van de kerk zien we dat dit patroon zich steeds weer herhaalt. Als er opwekkingen kwamen werden die vrijwel altijd heftig bestreden door de geestelijke elite van die tijd. Godvruchtige mannen en vrouwen werden op die manier vijanden van het werk van Christus! Want hun manier van christen-zijn, hun manier van kerk-zijn stond op het spel!

Want opwekkingen gingen in de kerkgeschiedenis nooit volgens een van tevoren uitgedacht patroon. En ze gingen altijd gepaard met bijzondere manifestaties van de Kracht van God. Dingen die ‘kerkmensen’ niet meer gewend waren. 

Wat zijn kenmerken van (de voorboden van) een opwekking?

Theo Veldhuis* (van Herstel) heeft opwekkingen in de kerkgeschiedenis bestudeerd. Ik heb op mijn manier een aantal van zijn conclusies over de kenmerken van een opwekking samenvat en die aangevuld met materiaal dat ikzelf al had gelezen. Dit viel me op:

  • Een opwekking begint met gebed en een sterk verlangen naar ‘meer van Gods Kracht’.
  • We zien bijna altijd eerst een verootmoediging bij christenen die dat verlangen krijgen. Ze belijden hun eigen lauwe leven, ze ruimen hun zonden op, verbreken vloeken en verkeerde bindingen en ze hunkeren naar God en geestelijke vernieuwing.
  • Deze christenen zoeken elkaar op en beginnen samen te bidden.
  • God begint ‘iets’ van Zijn glorie te laten zien, de voorbodes van ‘meer’.
  • Een opwekking begint bijna altijd bij gewone christenen, zelden bij de kerkleiders. Een deel van die kerkleiders sluit zich later aan. Die ‘gewone christenen’ worden zelf voorlopers (leiders) van een nieuw werk van Gods Geest.
  • Gods Geest is duidelijk aan het werk met wonderen en tekenen en manifestaties. Er komen nieuwe dingen van God, dingen die er niet eerder (of al heel lang niet) zijn geweest.
  • Er komt een grote golf van kritiek van de gevestigde kerkelijke orde.
  • Ook de maatschappij oefent kritiek uit op deze (in hun ogen) fundamentalistische stromingen.
  • In de omgeving van de opwekking ontstaan positieve veranderingen in de samenleving. Rechtvaardigheid, liefde, zorg voor armen en verbrokenen.
  • De vele bekeringen en veranderingen maken de kracht van het werk van God onloochenbaar.
  • De opwekking werkt aanstekelijk en breidt zich uit.
  • De ‘leiders’ van deze opwekking vinden elkaar en houden elkaar vast. Dwars door kerkmuren heen (zodra het institutionaliseert en verkerkelijkt, komen er ook meteen weer scheuringen).
  • Diensten en bijeenkomsten tijdens een opwekking duren lang, maar ze werken aanstekelijk!
  • Levensheiliging en het opruimen van verslavingen en gebondenheden zijn kenmerken van een opwekking.
  • Een hernieuwd verlangen naar de wederkomst van Christus is vrijwel altijd een belangrijke vrucht van een opwekking.

 

Tegenstand of tegenstander?

Als we een opwekking verwachten, dan moeten we zelf zwak worden en onze kracht zoeken in Jezus en Zijn grote kracht in ons laten werken. We moeten de wapenrusting van God aan doen om stand te kunnen houden tegen de listen van de duivel. We vechten niet tegen mensen, maar tegen overheden en machten van de duisternis. Zo lezen we dat in Efeze 6. Christenen die Jezus écht als Heer in hun leven willen erkennen en die verlangen naar een opwekking, zullen strijd krijgen. En de kracht om die strijd te voeren komt van Gods kracht die in ons woont. Maar voordat dit kan, moet ik eerst zelf 'verbroken' zijn. Weten dat ik het zelf niet kan.  

JWG 20-8-2011

* Dit artikel is een samenvatting van Jan-Willem Grievinks conclusies op basis van het lezen van een aantal boeken over opwekkingen in de kerkgeschiedenis, waaronder ook het boek ‘Opwekking begint bij jezelf’ van Erlo Stegen.

 

Reacties

Er zijn nog geen reacties op deze blog

Reageer op deze blog


Verplicht maar verborgen